O Recuncho de Paz

Pasan os días

e a túa lembranza

non esmorece.

Escoito o teu riso,

un eco agarimoso que chega,

non importa de cando.

Un ano detrás de outro

o teimudo tempo pasa,

pero o teu recordo fica.

Seguen vivas as persoas mentres perduran nos nosos recordos, as súas ensinanzas nos acompañan e lembramos o tempo compartido.

Paz segue viva, por iso, na nosa memoria e nos nosos corazóns, e vivirá con nós para sempre.

A Paz non lle gostaría ser obxecto de homenaxes, e por iso esta homenaxe ten aínda máis sentido.

Unha homenaxe fermosa, un recuncho de Paz, aberto e acolledor, a resgardo da chuvia, con flores e aire fresco, unha acertadísima metáfora.

Un lugar de Paz onde poder sentarnos e ser felices; máis felices, polo menos: o que ela sempre quixo.

Paz marchou e día a día a lembramos, pero non podemos por iso quedar con tristura no corazón, Paz non o permitiría: toda conversa terminaba cunha sonora gargallada.

O seu riso, a súa marca.

Só por iso, neste momento, ¡so por iso!, atrévome a invocar... a Chiquito de la Calzada!!!

Unha vez preguntáronlle: Chiquito, cres que hai vida despois da morte?

Chiquito pensou un anaco, e respondeu con semblante serio: Vida non sei se hai, pero o que si que hai seguro é Fanta e Coca-Cola.

Seguro que a resposta a faría rir. 

Xa oio a súa risa.

Para sempre nos nosos corazóns e na nosa memoria, Paz e o seu riso eterno.

Vou lembrar, para terminar, tres palabras das últimas que me dixo: "Síntome moi querida".

Agora penso que son as mellores palabras que puido dicir.