Ondas do Ulla... deixádevos navegar!!!

Conta o calendario (e por días o tempo confirma) que o verán chegou.
En parte por iso, pero non só, o pasado xoves o alumnado de 5º e 6º deixou as aulas e baixou ao río para se iniciar no fermoso e divertidísimo mundo do piragüismo.
Das imaxes podemos deducir que moi mal, o que se di moi mal, non o pasaron.
Había @s que xa tiñan calo de tanto navegar, pero tamén @s que debutaron subid@s á seguridade dos -por outro lado pesados- autobaleirables.
Despois do ben que o pasaron esta primeira vez, xa estarán contando as horas... porque o mércores 16 volven coller a pá.
E se quedan con gañas de máis, están de noraboa, porque agora que xa saben de que falamos cando falamos de piragüismo poden apuntarse á Escola de Verán e, ¿por que non?, continuar navegando toda a vida.

Dentro do labirinto

A semana pasada o alumnado de 1º, 2º, 3º e 4º de Primaria realizou unha saída de fin de curso do máis interesante, divertida e instrutiva.
Onde foron? Ao Parque Rupestre de Campo Lameiro.
Aló, ademais de percorrer o parque para coñecer os petróglifos -que tantos séculos viron pasar ata hoxe-, fixeron obradoiros de arqueoloxía imitando as figuras rupestres e elaborando pezas de barro.
Algún mesmo estivo a piques de se perder no labirinto...

Alba Buján en Ondas do Ulla

Do chamado 'deporte rei', así chamado polo seu poder de convocatoria por exemplo (o fútbol), pasamos en Ondas do Ulla a outro moito menos coñecido.
Moito menos coñecido, malia que José Luis Miguéns, antigo alumno do Centro, foi campión da Copa de España.
Falamos do canicrós, disciplina que combina a carreira e o adestramento canino.
Vexamos o que nos conta Alba Buján, tamén antiga alumna do centro, sobre a súa experiencia neste deporte.

Que ghalo é!

Hai xa unhas semanas @s nos@s compañeir@s de 1º e 2º cursos de Primaria foron plantar árbores ao miradoiro do Galiñeiro.
Non foi mal plan para un día de primavera, sobre todo se non chove!
Ademais de ser unha actividade superestupenda para calquera grupo escolar, calla moi ben co Plan Proxecta de Paisaxe e Sostibilidade, que volveu activar no presente curso o noso Centro, e co tema da biblioteca para este ano, Vemos a vila con outra mirada.
Iso ninguén o negará: desde o Galiñeiro vese a vila... con outra mirada.

O meu unicornio azul... digo, gris...

Dende o luns 1 de xuño ata o venres 5 de xuño, ambos inclusive, e de 14:05 h a 16:00 h tes a posibilidade de visitar na biblioteca do noso Centro a exposición dos cadros elaborados polo alumnado que participa na actividade extraescolar organizada pola profesora de pintura e a ANPA.
Iso, claro, se non es alumn@ ou traballador/a do Centro, porque nese caso poderás achegarte tamén nalgún recreo ou pausa na túa xornada laboral.
Unha vez alí poderás imaxinar as túas propias conexións entre as obras, o diálogo entre elas, para encontrar o sentir profundo dunha xeración que pinta.

O Recuncho de Paz

Pasan os días

e a túa lembranza

non esmorece.

Escoito o teu riso,

un eco agarimoso que chega,

non importa de cando.

Un ano detrás de outro

o teimudo tempo pasa,

pero o teu recordo fica.

Seguen vivas as persoas mentres perduran nos nosos recordos, as súas ensinanzas nos acompañan e lembramos o tempo compartido.

Paz segue viva, por iso, na nosa memoria e nos nosos corazóns, e vivirá con nós para sempre.

A Paz non lle gostaría ser obxecto de homenaxes, e por iso esta homenaxe ten aínda máis sentido.

Unha homenaxe fermosa, un recuncho de Paz, aberto e acolledor, a resgardo da chuvia, con flores e aire fresco, unha acertadísima metáfora.

Un lugar de Paz onde poder sentarnos e ser felices; máis felices, polo menos: o que ela sempre quixo.

Paz marchou e día a día a lembramos, pero non podemos por iso quedar con tristura no corazón, Paz non o permitiría: toda conversa terminaba cunha sonora gargallada.

O seu riso, a súa marca.

Só por iso, neste momento, ¡so por iso!, atrévome a invocar... a Chiquito de la Calzada!!!

Unha vez preguntáronlle: Chiquito, cres que hai vida despois da morte?

Chiquito pensou un anaco, e respondeu con semblante serio: Vida non sei se hai, pero o que si que hai seguro é Fanta e Coca-Cola.

Seguro que a resposta a faría rir. 

Xa oio a súa risa.

Para sempre nos nosos corazóns e na nosa memoria, Paz e o seu riso eterno.

Vou lembrar, para terminar, tres palabras das últimas que me dixo: "Síntome moi querida".

Agora penso que son as mellores palabras que puido dicir.