venres, 13 de febreiro de 2026

Cen anos nunha mañá

Andamos de centenario (no Concello, non o Trasno, que nos faltan cinco ou seis anos aínda) e quixemos que o noso Entroido reflectise esa celebración.
Por iso, esta mañá o Centro encheuse de valeir@s, remeir@s, peregrin@s, praceir@s, futbolistas, festeir@s e demais fauna distintiva de Pontecesures (incluída unha lucida comitiva da famosa Casa Castaño, emérit@s incluíd@s).
Alguén dixo unha vez que 'unha vila non a fan os políticos, senón a súa xente', e se non o dixo ninguén dicímolo agora nós.
Do mesmo xeito, logo, o Entroido fano as persoas que nel participan.
Aquí vos traemos un breve testemuño gráfico (primeiro nas aulas, logo nos dous pases do festival) da celebración dunha mañá de Entroido con algunha desa xente de todos os tamaños e cores, que pretende conmemorar nada menos que cen anos na vida dun Concello.
E a alegría de vivir, de paso, porque "no hay que llorar, que la vida es un Carnaval..."
Se tivemos que resgardarnos no ximnasio para celebralo en vez de baixar á vila coma outras veces non é algo que debese estrañar neste inverno tan... como diríamos... galego, aínda que xusto para o festival decidise tamén disfrazarse. Iso si, cando terminou o festival volveu chover.

E para representar o noso Centro na celebración destes cen anos quen mellor có noso Meco, que -como escoitamos alguén dicir- "ficou mooñeeeeeco".

Pero se alguén levou o premio ao disfraz máis espectacular e inesperado hai que recoñecer que os Pepes, Turnes e Rivas -antigos mestres do noso Centro-, están case irrecoñecibles con ese conseguidísimo disfraz de helicóptero. Aínda non termino de creer que fosen eles! Ademais, cal é cal?


xoves, 12 de febreiro de 2026

Cartas desde a fronte

 

No fondo, ninguén espera nunca verse metid@  nunha guerra, a non ser que a busque.
Vemos as guerras de lonxe, como se fosen cousas doutro tempo ou do telexornal.
E moitas veces temos a sorte de que a guerra non nos alcance...
Pero o alumnado de 4º de E.S.O., coa desculpa das aulas de Historia, quixo empatizar con esas persoas que sofreron e sofren a guerra desde dentro, que tiveron que matar para non morrer, que nunca pensaban verse nunha guerra.
Aínda pasado o mes de xaneiro, que morreu case no Día da Paz, esperamos que as súas letras sirvan para honrar a memoria de todas aquelas persoas que non pensaban verse nunca nunha guerra pero se viron.