Andamos de centenario (no Concello, non o Trasno, que nos faltan cinco ou seis anos aínda) e quixemos que o noso Entroido reflectise esa celebración.
Por iso, esta mañá o Centro encheuse de valeir@s, remeir@s, peregrin@s, praceir@s, futbolistas, festeir@s e demais fauna distintiva de Pontecesures (incluída unha lucida comitiva da famosa Casa Castaño, emérit@s incluíd@s).
Alguén dixo unha vez que 'unha vila non a fan os políticos, senón a súa xente', e se non o dixo ninguén dicímolo agora nós.
Do mesmo xeito, logo, o Entroido fano as persoas que nel participan.
Aquí vos traemos un breve testemuño gráfico (primeiro nas aulas, logo nos dous pases do festival) da celebración dunha mañá de Entroido con algunha desa xente de todos os tamaños e cores, que pretende conmemorar nada menos que cen anos na vida dun Concello.
E a alegría de vivir, de paso, porque "no hay que llorar, que la vida es un Carnaval..."
Se tivemos que resgardarnos no ximnasio para celebralo en vez de baixar á vila coma outras veces non é algo que debese estrañar neste inverno tan... como diríamos... galego, aínda que xusto para o festival decidise tamén disfrazarse. Iso si, cando terminou o festival volveu chover.
E para representar o noso Centro na celebración destes cen anos quen mellor có noso Meco, que -como escoitamos alguén dicir- "ficou mooñeeeeeco".
Pero se alguén levou o premio ao disfraz máis espectacular e inesperado hai que recoñecer que os Pepes, Turnes e Rivas -antigos mestres do noso Centro-, están case irrecoñecibles con ese conseguidísimo disfraz de helicóptero. Aínda non termino de crer que fosen eles! Ademais, cal é cal?
